امروز شهر لار حال و هواي ديگه اي داشت هر کسي يه جوري احساسات خودش و بروز مي داد

بچه کوچکي که هنوز توي بغل باباش بود با عکسي که از رهبر داشت وبا پيشاني بندي که روش نوشته بود « جانم فداي رهبر » ونوجوونا با کلاههايي که بر روي آنها لبيک يا خامنه اي نوشته شده بود ،وجوانان با شور و اشتياقي وصف نا پذير به استقبال نائب امام زمان خويش سر از پا نمي شناختند .

وقتي خبر نگار به آن خانم که کودکش در آغوش بود اين سؤال را پرسيد که: آقا را چقدر دوست داري گفت :«حاضرم اين پسرم را فداي رهبرم کنم» .آري همه چشمها در انتظار رهبر فرزانه شان بود .

گويي بهاري ديگري آمده بود ؛بهاري که بيست سال انتظار آن را کشيده بودند وامروز رهبر معظم انقلاب  با ورودش در لارستان کهن :اولين خاستگاه انقلاب اسلامي اين  بهار را به ارمغان آورد .

اصلا باورم نمي شد آن لحظه که در فرودگاه پس از ساعتي انتظار هواپيماي حامل رهبر انقلاب بر زمين نشست و با باز شدن درب هوايما خورشيد درخشان ايران از هواپيما پايين آمد .

براستي در آن لحظه سرتاپاي وجودم غرق شادي و سرور بود و سر از پاي نمي شناختم .و آن لحظه که دست مهربان رهبر را در دست گرفتم و بوسه بر آن زدم هيچگاه از يادم نمي رود